Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Ζωής Παιχνίδι


Το δωμάτιο σκοτεινό και ακατάστατο . Έκανα μια προσπάθεια να το συμμαζέψω αλλά δυνάμεις πολύ λίγες. Το παράθυρο ανοιχτό και η φωτεινή οθόνη μαζί με το πρόσωπο μου καθρεφτίζονται εκεί . Τελικά υπάρχουν κάποιες φορές που οι ανασφάλειες και οι φόβοι μας, γίνονται οι καλύτεροι φίλοι . Είναι δύσκολο να το χωνέψεις μα τελικά κοιμάσαι και ξυπνάς μαζί τους. Κάθε βράδυ που το κινητό μου φώτιζε , τρόμαζα.Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και ανυπομονούσα να δω ποιος είναι . Και ας ήξερα. Ένα βράδυ δεν φώτισε.Πάταγα συνέχεια την οθόνη , να δω μήπως χτύπησε και δεν το πήρα χαμπάρι . Έτσι είμαι εγώ. Και ναι , εμένα θα κατηγορήσω. Τρομάζω και σκέφτομαι συνέχεια. Αγχώνομαι και το μυαλό μου κάνει βόλτες σε σκέψεις δίχως λογική . Το ταξίδι του μυαλού μου δεν είναι μαγικό.
Σίγουρα είσαι και εσύ ένας άνθρωπος σαν τους άλλους. Σίγουρα χρειάζεσαι και εσύ έναν άνθρωπο , να σε νοιάζεται , να είναι δίπλα σου.
Να σε στηρίζει βρε αδερφέ! Έτσι είναι όλοι . Κανένας δεν θέλει να μείνει μόνος του , ο μεγαλύτερος φόβος και τρόμος του ανθρώπου είναι η μοναξιά . Πολλοί θα πουν πως ζουν μόνοι επειδή δεν θέλουν να υποφέρουν αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι . Ζεις μόνος και το μυαλό σου γυρίζει . Τα πάντα σου φαίνονται εχθρικά και σιγά σιγά τρελαίνεσαι . Κρύος ιδρώτας τρώει όλο σου το σώμα και τα μάτια σου κοιτούν γύρω γεμάτα καχυποψία . Τίποτα δεν σε γεμίζει πλέον .
Εγώ. Δεν θέλω. Δεν θέλω να μαι μόνη μου και δεν θα είμαι .Ποτέ όμως ένα κομμάτι της καρδιάς μας δεν είναι γεμάτο . Τίποτα στη ζωή μας δεν είναι πάντα ολοκληρωμένο . Θέλω να σε δω. Να κοιτάξω τα μάτια σου και μια αγκαλιά να γίνει το πιο ωραίο δώρο για ένα λεπτό . Και ύστερα..Σιωπή . Ο έρωτας είναι το καλωσόρισμα του παραλογισμού σε έναν υποτιθέμενα λογικό κόσμο . Τίποτα δεν είναι λογικό . Όλα για κάποιο λόγο γίνονται . Το λογικό εμείς το ορίζουμε . Ζούμε σε ένα παιχνίδι , ο καθένας μόνος , διαλέγοντας τις παρέες , τους εραστές και τις ζωές μας. Ένα παιχνίδι φανταστικό . Όταν κάποιος μένει μόνος , ουρλιάζει μέσα του ο εαυτός του . Θέλει να βγει έξω , να αγαπήσει !
Άνθρωποι που δεν είχαν άλλοι επιλογή , χάρισαν το σώμα τους σε σκόνες και χαπάκια και ύστερα όλη τη ζωή τους σε ένα πεζοδρόμιο . Δύσκολες εποχές. Μια κοπέλα με ένα blog να γράφει ασυναρτησίες και να μη σκέφτεται αυτή τη στιγμή τίποτα. Ένα μυαλό γεμάτο . Ένας μεγάλος δρόμος, πολλές διαφορετικές στροφές μα όλες,ένα αδιέξοδο .
Λυπάμαι . Λυπάμαι αν δεν είμαι αυτό που έψαχνες. Αν αυτό που ήθελες δεν το βρήκες . Βγες, κοίτα γύρω σου , ψάξε για κάποια μάτια που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.
Και ακόμη και αν κάποιος φίλος είπε πως η επικοινωνία δεν υπάρχει μεταξύ μας , σε παρακαλώ , δεν είναι δύσκολο να υπάρξει ξανά.
Μόνο ένα σου βλέμμα χρειάζεται. Και αν ποτέ τρομάζεις και με τον ίδιο σου τον εαυτό , ξέρεις τι πρέπει να κάνεις..
Πήγαινε μια βόλτα και απλά κοίτα πίσω σου . Δεν θα είναι κανείς.
Καληνύχτα

3 σχόλια:

  1. oloi tautizontai me ta keimena sou akoma k kapoios pou dn exei diavasei ola ta ipoloipa ala mono ena gti oloi exoume perasei kti paromoio oloi exoume ponesei oloi perimenoume auti tn agalia na erthei auto to vlemma pou molis mas koitaksei tha niosoume tn agaliasi se olo mas to einai,sinexise na grafeis pou ksereis mporei k mesa apo ta keimena sou na dineis kouragio.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. Euxaristw polu.
    Akrivws oloi gia auto psaxnoun , akomh kai an den to kseroun.. :-)
    Elpizw na dinw kouragio, einai polu wraio auto .
    Na sai kala, opoios-opoia kai an eisai :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Υποκλινόσουν
    στους έναστρους πυρομανείς.

    - Να ‘ξερες τάχα
    πως το παιδί σου θα γινόταν πυροσβέστης;

    ΑπάντησηΔιαγραφή

Η γνώμη σου μετράει,δε το ξέρεις;