Παρασκευή, 10 Σεπτεμβρίου 2010

Ζωής Παιχνίδι


Το δωμάτιο σκοτεινό και ακατάστατο . Έκανα μια προσπάθεια να το συμμαζέψω αλλά δυνάμεις πολύ λίγες. Το παράθυρο ανοιχτό και η φωτεινή οθόνη μαζί με το πρόσωπο μου καθρεφτίζονται εκεί . Τελικά υπάρχουν κάποιες φορές που οι ανασφάλειες και οι φόβοι μας, γίνονται οι καλύτεροι φίλοι . Είναι δύσκολο να το χωνέψεις μα τελικά κοιμάσαι και ξυπνάς μαζί τους. Κάθε βράδυ που το κινητό μου φώτιζε , τρόμαζα.Η καρδιά μου χτυπούσε δυνατά και ανυπομονούσα να δω ποιος είναι . Και ας ήξερα. Ένα βράδυ δεν φώτισε.Πάταγα συνέχεια την οθόνη , να δω μήπως χτύπησε και δεν το πήρα χαμπάρι . Έτσι είμαι εγώ. Και ναι , εμένα θα κατηγορήσω. Τρομάζω και σκέφτομαι συνέχεια. Αγχώνομαι και το μυαλό μου κάνει βόλτες σε σκέψεις δίχως λογική . Το ταξίδι του μυαλού μου δεν είναι μαγικό.
Σίγουρα είσαι και εσύ ένας άνθρωπος σαν τους άλλους. Σίγουρα χρειάζεσαι και εσύ έναν άνθρωπο , να σε νοιάζεται , να είναι δίπλα σου.
Να σε στηρίζει βρε αδερφέ! Έτσι είναι όλοι . Κανένας δεν θέλει να μείνει μόνος του , ο μεγαλύτερος φόβος και τρόμος του ανθρώπου είναι η μοναξιά . Πολλοί θα πουν πως ζουν μόνοι επειδή δεν θέλουν να υποφέρουν αλλά δυστυχώς δεν είναι έτσι . Ζεις μόνος και το μυαλό σου γυρίζει . Τα πάντα σου φαίνονται εχθρικά και σιγά σιγά τρελαίνεσαι . Κρύος ιδρώτας τρώει όλο σου το σώμα και τα μάτια σου κοιτούν γύρω γεμάτα καχυποψία . Τίποτα δεν σε γεμίζει πλέον .
Εγώ. Δεν θέλω. Δεν θέλω να μαι μόνη μου και δεν θα είμαι .Ποτέ όμως ένα κομμάτι της καρδιάς μας δεν είναι γεμάτο . Τίποτα στη ζωή μας δεν είναι πάντα ολοκληρωμένο . Θέλω να σε δω. Να κοιτάξω τα μάτια σου και μια αγκαλιά να γίνει το πιο ωραίο δώρο για ένα λεπτό . Και ύστερα..Σιωπή . Ο έρωτας είναι το καλωσόρισμα του παραλογισμού σε έναν υποτιθέμενα λογικό κόσμο . Τίποτα δεν είναι λογικό . Όλα για κάποιο λόγο γίνονται . Το λογικό εμείς το ορίζουμε . Ζούμε σε ένα παιχνίδι , ο καθένας μόνος , διαλέγοντας τις παρέες , τους εραστές και τις ζωές μας. Ένα παιχνίδι φανταστικό . Όταν κάποιος μένει μόνος , ουρλιάζει μέσα του ο εαυτός του . Θέλει να βγει έξω , να αγαπήσει !
Άνθρωποι που δεν είχαν άλλοι επιλογή , χάρισαν το σώμα τους σε σκόνες και χαπάκια και ύστερα όλη τη ζωή τους σε ένα πεζοδρόμιο . Δύσκολες εποχές. Μια κοπέλα με ένα blog να γράφει ασυναρτησίες και να μη σκέφτεται αυτή τη στιγμή τίποτα. Ένα μυαλό γεμάτο . Ένας μεγάλος δρόμος, πολλές διαφορετικές στροφές μα όλες,ένα αδιέξοδο .
Λυπάμαι . Λυπάμαι αν δεν είμαι αυτό που έψαχνες. Αν αυτό που ήθελες δεν το βρήκες . Βγες, κοίτα γύρω σου , ψάξε για κάποια μάτια που δεν θα ξεχάσεις ποτέ.
Και ακόμη και αν κάποιος φίλος είπε πως η επικοινωνία δεν υπάρχει μεταξύ μας , σε παρακαλώ , δεν είναι δύσκολο να υπάρξει ξανά.
Μόνο ένα σου βλέμμα χρειάζεται. Και αν ποτέ τρομάζεις και με τον ίδιο σου τον εαυτό , ξέρεις τι πρέπει να κάνεις..
Πήγαινε μια βόλτα και απλά κοίτα πίσω σου . Δεν θα είναι κανείς.
Καληνύχτα

Παρασκευή, 3 Σεπτεμβρίου 2010

Στη μεγάλη πόλη ο ήλιος έχει φύγει


Το ταξίδι μόλις άρχισε. Έτσι είπα στα παιδιά.Ένα ταξίδι υπέροχο .. Τα αστέρια φώτιζαν κάθε βράδυ το σκοτεινό δρόμο προς το σπίτι στο Χόρτο . Το φεγγάρι έκανε την υπέροχη φωτεινή του σκιά στη θάλασσα και σιωπή . Ένα καλοκαίρι με ανατροπές. Άνθρωποι στη ζωή μας πολλοί . Ποιοι μένουν; Ποιοι θα φύγουν ; Κι αν φύγουν, που πάνε; Φοβάμαι . Σας γνώρισα, δε θέλω να χαθούμε. Έκλαψα ,δε δίστασα να το δείξω. Σε κοίταγα στα μάτια κάθε βράδυ ,περιμένοντας ένα σου βλέμμα ,μια φωνή να βγει κι ας μη λέει το όνομα μου .
Ήταν ένα υπέροχο βράδυ , χωρίς πολλές σκέψεις, παρά μόνο τα ποτά είχαν απομείνει να μας φέρουν πιο κοντά. Και έτσι έγινε.
Ένας χορός και ένα τραγούδι ,έκαναν δυο σώματα να έρθουν πιο κοντά.
Καλοκαίρι. Γνώρισα εκείνη. Μια υπέροχη κοπέλα, χαρούμενη ,φιλόξενη και με την αγκαλιά της ορθάνοιχτη ! Την λάτρεψα τολμώ να πω. Η ζωές των ανθρώπων ,τόσο διαφορετικές . Μια κοπέλα που φοβάται , φοβάται τόσα πολλά μα συγχρόνως θέλει κι άλλα τόσα. Πέρασα ωραία. Η κάθε μέρα, ήταν σαν ένα διαφορετικό σοκολατάκι Το βάζεις στο στόμα, το γεύεσαι και ύστερα θες και περιμένεις πως και πως το επόμενο .
Το βράδυ εκείνο , έχασα το έδαφος. Δεν ήθελα να σε δω στα μάτια μου . Ντρεπόμουν για λογαριασμό σου . Αλλά μετά , αφέθηκα .
Ίσως έτσι έπρεπε.Κάθε βράδυ ένας παραλογισμός, μια τρέλα και ένα μαγικό ταξίδι κάτω απ'το βυθό . Τόσα βλέμματα να συγκρούονται ,είναι ωραίο .
Δεν έχει νόημα. Με πρόδωσες .Σε ένιωθα μακριά μου. Τα μάτια σου πια δεν μου μίλαγαν και η επικοινωνία μεταξύ μας ήταν μηδαμινή.Ήσουν φίλη μου. Είσαι ακόμα; Σ'αγαπάω να ξέρεις και να θυμάσαι .
Χτυπάει το κινητό μου , μουσική ακούγεται στο δωμάτιο και φως απ'έξω καθρεπτίζεται στην ζωγραφιστή ντουλάπα μου.
Τα άσχημα νέα έχουν ήδη φτάσει και προσπαθείς να δεχθείς αυτό το γεγονός. Είναι ένα ψέμα. Δυσκολεύεσαι να το πιστέψεις και ύστερα τα κλάματα σου τρώνε όλες τις σκέψεις μετατρέποντας τες σε συνεχείς λυγμούς. Μια μαυροφορεμένη παρέα , στους δρόμους της Αθήνας.. Πονάς, όσο πονάω και εγώ. Οι σκέψεις σβήνονται απ'το μυαλό μου, το μόνο που θυμάμαι , μια έκφραση "Καλό ταξίδι άγγελε μου". Σιωπή. Το στόμα στεγνώνει και η καρδιά χτυπά δυνατά. Ζαλίζομαι .
Δεν υπάρχει δρόμος για να τρέξω ούτε νερό να κολυμπήσω. Πρέπει να φύγω.Θέλω να φύγω.
Στάχτη στο χέρι σου και καπνός στο δωμάτιο . Θολά όλα . Ένα μήνυμα στο κινητό σου , και ένας χτύπος παραπάνω της καρδιάς .
Μα όταν έρθεις εδώ.. Στη μεγάλη πόλη να ξέρεις.. Ο ήλιος έχει φύγει .
Το καλοκαίρι τελείωσε, θα σας θυμάμαι όλους.
Καληνύχτα