Πέμπτη, 8 Ιουλίου 2010

Όταν ο κύκλος της ζωής σου γίνει τετράγωνο



Είναι Πέμπτη . Νούμερο Πέντε. Πολλά πράγματα στη ζωή μας είναι τόσο άδικα. Κάθομαι , σκέφτομαι , ακούω μουσική και βλέπω τον καπνό να χάνεται στον αέρα. Φεύγει κι αυτός. Σαν τους ανθρώπους απ τη ζωή σου, σαν τα όνειρα σου , σαν τα θέλω σου. Κάποια είναι απαγορευμένα βέβαια, κάποια άλλα όχι . Αναζητάς την αλήθεια σε ψεύτικα πράγματα και ψάχνεις το πραγματικό σε υποκατάστατα. Νομίζεις πως πολεμάς τη ζωή σου αλλά τελικά . Έμπλεος συναισθημάτων , χάνεσαι στους δικούς σου κόσμους. Η ζωή μας, ένας κύκλος. Ένας όμορφος κύκλος , σαν το στεφάνι της πρωτομαγιάς , γεμάτο λουλούδια, άλλα ξεραίνονται και άλλα παραμένουν χρωματιστά και ανοιχτά . Λίγες μέρες μετά τα αποτελέσματα των πανελληνίων , και πολλοί μου φίλοι νιώθουν απογοήτευση . Δεν είναι γεμάτοι και νιώθουν πως ο κύκλος τους δεν έχει συνέχεια , προσπαθούν να χάσουν την ζωή τους ή απομονώνονται από τα πάντα και αράζουν μόνοι τους σε παραλίες μετρώντας τα αστέρια. Και έτσι ο κύκλος τους,γίνεται τετράγωνο . Φρενάρουν ξαφνικά, τρακάροντας όντως με τον εαυτό τους και μένουν απαθείς σε μια γωνία . Η γωνία του, δεν αλλάζει θέση , τον κρατάει κουλουριασμένο εκεί , προσπαθώντας να τον σπρώξει να περάσει στην άλλη πλευρά .Μέσα στην γωνία του θα συναντήσει τόσους ανθρώπους, σίγουρα κάποιους θα διώξει . Είναι υπέροχο . Είναι υπέροχο το συναίσθημα της αποτυχίας , όταν ξέρεις πως δεν είναι η τελευταία φορά . Σου χα πει , πάθος είσαι όχι λάθος . Θυμάσαι ; Είναι υπέροχο , τα λάθη σου να είναι πάθη. Έτσι μαθαίνεις, και περνάς το ποτάμι χωρίς να πέσεις μέσα. Θα λυγίσεις πολλές φορές και θα χάσεις την ισορροπία σου , θα φοβηθείς .
Μα θα περάσεις. Κάποια στιγμή , ναι , θα περάσεις .
Έχεις νιώσει ποτέ τη γη να φεύγει απ τα πόδια σου; Έχεις δει ποτέ τον άνθρωπο σου να φεύγει; Να σε παίρνει μονάχα μια αγκαλιά και να ξέρεις πως δεν θέλεις τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή . Τότε η πλευρά του τετραγώνου , σου ανοίγει το δρόμο να περάσεις, μη βιαστείς γιατί στο τελείωμα της υπάρχει μια γωνία . Ο κύκλος είναι στο μυαλό μας, και ναι οι σκέψεις σου θα είναι χιλιάδες φορές αιχμάλωτες του εαυτού σου, θα φωνάζεις μα κανείς δε θα σ'ακούει , και ίσως θα είναι τόσο ωραία. Η ζωή σου είναι η πέτρα που πετάς στη θάλασσα, μια κίνηση τόσο γρήγορη , υπέροχη , μαγική που σιγά σίγα βυθίζεται.Θα κοιτάς στον καθρέφτη και η μορφή σου θα είναι σκόνη , θα ταξιδεύεις χωρίς να το ζητάς και θα τρέχεις χωρίς φόρα. Θα αγκαλιάζεις δίχως χέρια και θα μιλάς χωρίς φωνή . Μα θα αγαπάς με τη ψυχή σου και ο κύκλος της ζωής σου θα είναι εκεί , θα γυρνάει γρήγορα ξανά και ξανά . Σκοτάδι , βρέθηκα στο ερωτικό σου τούνελ , που κρύβεις τα πάντα εκεί . Γωνία, με τόσα απομεινάρια . Πέρασες ποτέ στη δική σου πλευρά ; Ταπεινωμένη θα κοιτάς στα μάτια τους πάντες , ψάχνοντας με καχυποψία να βρεις τι θέλεις , ποιον θα πάρεις μαζί σου στο ταξίδι σου , στο κύκλο σου . Στον τετραγωνισμένο κύκλο σου . Υπάρχουν τόσα αισθήματα μέσα μας που δε θα παραδεχτούμε ποτέ . Τόσες αλήθειες , κλεισμένες εκεί , βαθιά που δε θα βγουν ποτέ στο φως.
Είναι υπέροχο όταν ο κύκλος της ζωής σου γίνεται τετράγωνο. Κάποτε, θα με θυμηθείς .
Τώρα ίσως με πεις απλά τρελή . Μα εγώ ακόμα ακούω το παιδί του λεωφορείου να κοιτάει τον καθένα και να λέει " Σ'αγαπώ" και ναι ξέρω πως αυτό το παιδί θα μείνει εγκλωβισμένο στη δική του γωνία .
Πάρε ένα μολύβι και ζωγράφισε τη δική σου ζωή όπως ακριβώς τη θέλεις, διάλεξε τις γωνίες και τις πλευρές. Και πες κι ένα " Σ'αγαπώ " σε κάποιον .
Καληνύχτα